Doelgroep
U zult zich wellicht herinneren dat wij, inmiddels vijf jaar geleden, bij de start van de computerschool als doelgroep hadden: de straatkinderen.
Nu vijf jaar later en vele ervaringen rijker is er een duidelijke verandering in doelgroep ontstaan. De straatkinderen, maar ook de schoolkinderen waren groepen waar moeilijk mee te werken was, zij kwamen niet altijd, er was geen continuïteit. De studenten die nu computerles hebben is de groep van 15 jaar en ouder, waarbij aardig wat twintigers en soms een verdwaalde dertiger tussen zit. Deze studenten zijn zeer gemotiveerd, komen als er les is, oefenen veel en willen graag een certificaat. Bij deze groep beklijft de kennis makkelijker en ze kunnen er ook sneller zelf iets mee gaan doen. Wij zijn bij een certificaatuitreiking geweest en het is mooi om te zien hoe trots de studenten zijn op hun certificaat.
Wij denken dat wij met deze doelgroepverandering beter aansluiten bij de vraag en daarom hebben wij besloten op deze weg verder te gaan.

De regering heeft afgelopen jaar computerles op scholen verplicht gesteld. Alleen is dit een enigszins merkwaardige verplichting, daar de meeste scholen geen geld hebben voor computers. Of er is domweg geen elektriciteit, of de school heeft geen ramen en is helemaal open. Er zijn nu scholen die computerles geven zonder computer. Tja.
We willen nu wel gaan onderzoeken hoe we misschien een bijdrage kunnen leveren aan de verplichting van computerles geven, terwijl er geen computers zijn.

Leraarwisseling
Wij kwamen op het juiste moment op bezoek. Isaiah vertelde namelijk dat hij gesolliciteerd had en een dag later kwam hij al met de mededeling dat hij aangenomen was bij de military in Accra. Isaiah is een Ghanese jongen die zijn toekomst al heeft uitgestippeld. Dat komt niet vaak voor in Ghana! Hij heeft getekend voor vijf jaar waarna hij na een intense training van zes maanden in de civiele tak van de navy een ICT plek zal krijgen. Voor na die vijf jaar heeft hij ook al grootse plannen en wij denken dat hij daarin zal slagen. Wij zijn blij voor hem. In de loop van het afgelopen jaar heeft hij een student die met goede resultaten geslaagd was ook opgeleid in hardware. Deze student is nu gepromoveerd tot leraar van de computerschool. Hij heet Jaward.

Laatste les Isaiah	Jaward

'Nieuwe computers'
Tegelijkertijd met ons kwamen ook de computers vanuit Nederland aan, geschonken door FMO, waarover wij al in de vorige nieuwsbrief hadden geschreven. Deze computers moesten nog wel geïnstalleerd worden, wat gelukkig nog door Isaiah is gedaan.
Het is een grote vooruitgang daar het platte computers zijn en ze daardoor op de tafel kunnen staan i.p.v. op de grond. Dit scheelt een hoop stof en als gevolg daarvan, storingen. Daarbij zijn ze een stuk sneller!

De computers kunnen nu op de tafel staan

De bouw
De bouw in Kumbungu loopt voorspoedig. Het dak zit erop en inmiddels is de volgende fase gestart, de afwerking van de school. De school wordt mooi. Er moet ook nog veel gebeuren, zo moet er nog water en elektriciteit aangelegd worden. Ook het terrein moet nog worden ‘ingericht’. Er is plaats voor een of twee summerheats, overdekte en open zitplekken voor de kinderen, waar ze bijvoorbeeld kunnen eten. Er kunnen nog speeltoestellen komen, een kookplaats, een omheining. Ook moeten er nog uniformpjes genaaid worden, door een moeder, waarvoor we gezamenlijk de markt op zijn gegaan om stof uit te zoeken. Zak en Marij moeten nu voor dit alles een begroting maken, die wij vervolgens bij het NCDO zullen indienen.

De weg naar Kumbungu	Voorbeeld van een summerheat

Kleuterklas in de kerk
Vanzelfsprekend hebben wij het tijdelijke leslokaaltje bezocht en kennis gemaakt met de Ghanese leerkracht Mary en de Nederlandse vrijwilligster Lonneke. Er zijn 29 kinderen in leeftijd van 3 tot 6 jaar. De driejarigen zijn er doorheen geslopen, dit was eigenlijk niet de bedoeling. Inmiddels hebben ze een weekprogramma en de kinderen leren steeds meer. Zij maken ook kennis met speelgoed wat in Ghana nauwelijks te krijgen is: blokken, puzzels en plastic speelgoed. Ze leren kleuren en tellen en dat in het engels. Zo rond elf uur eten ze. Op dit moment brengen de moeders nog de bakjes met eten, maar de kans is groot dat in de toekomst een moeder kookt voor alle kinderen. Dan is er ook geen verschil in wat en hoeveel ze te eten krijgen. Na het eten moeten ze hun handen wassen. Op deze manier wordt er aan de hygiëne gewerkt.

In het begin vielen er steeds kinderen in slaap, dat wordt nu minder.
Uit een verslag van Lonneke:
"Ik heb inmiddels de klas verdeeld in niveau groepjes, zodat we de trage leerlingen apart extra les kunnen geven. De kinderen zijn inmiddels gewend dat ik naast Mary voor de klas staat. Ze komen nu naar me toe, en stellen me ook vragen. Ik begin dagbani (de taal die daar gesproken wordt, red) al wat te begrijpen, dus dan zie je ze steeds meer naar je toe komen. Ik heet geen salaminka (blanke, red) meer, maar teacher Lonica. Ik word dagelijks begroet met mooie glimlachen, en soms met een knuffel of ze pakken mijn hand vast.
Ik kan heel erg genieten van het leerproces van de kinderen. Ze zijn inmiddels in staat om zelfstandig te spelen, zonder dat ik ze overal vandaan moet trekken. Iedereen is inmiddels in staat om een puzzel zelfstandig te maken. Tijdens het voorlezen zie je ze steeds meer concentratie tonen, en de vragen die Mary achteraf stelt kunnen ze ook beantwoorden. Ook in spel zie je ze groeien, eindelijk leren ze simpele spelletjes op te pakken. Zingen is echt hun favoriet, ze vinden dat zo heerlijk. Ze pakken de liedjes dan ook heel snel op. In slaap vallen tijdens de les gebeurt steeds minder, ze laten staan als ze de neiging hebben om in slaap te vallen helpt.
Ik ben gewoon trots op ze! En ik ga dan ook gewoon lekker door met genieten van hun leerproces!"
Zoals u in het verslag van Lonneke leest, zo hebben wij het ook gezien. De kinderen zijn blij. Helaas gaat Lonneke per maart weg en hopen wij voor die tijd een stagiaire of een vrijwilligster te vinden die de leiding overneemt.

Een ouderbijeenkomst.
Op een warme zondagmiddag zijn de ouders van de kleuters bij elkaar voor een ouderbijeenkomst van de primary school. Als we een half uur na de afgesproken tijd beginnen, zijn er zeven vaders en één moeder aanwezig. We hebben vanuit Akoma om deze bijeenkomst gevraagd om contact te maken met de ouders en met hen te praten. We zijn benieuwd naar hun situatie en naar hun beeld van de toekomst van hun kinderen.
In het vakjargon van de ontwikkelingshulp: we zijn op zoek naar de manier waarop we met hen capaciteitsversterking kunnen vormgeven. Maar zover komen we deze middag niet en dat is ook niet erg.
We maken uitgebreid kennis met elkaar, ieder stelt zichzelf voor, vertelt uit welk deel van Kumbungu hij/zij komt en welke kinderen van hen in de kleuterklas zitten. We nemen de tijd voor elkaar, we vragen ook naar het soort werk dat iemand doet. Inmiddels zijn van bijna alle 29 kinderen de ouders aanwezig. Het zijn slechts enkele vrouwen, want het zijn de mannen – zo wordt ons verteld - die het gezin naar buiten vertegenwoordigen. Veel kinderen worden trouwens ook door de vader naar school gebracht, ongeveer de helft. Wij vertellen waarom we hen ondersteunen met de start van de school: omdat de kinderen van nu, als ze in de toekomst zelf de ouders zullen zijn, het belang van kennis en opleiding ervaren hebben en zo voor altijd bijdragen aan de opbouw van hun leven.
We vragen hoe de ouders denken over de toekomst van hun kind, dat nu op deze school zit. Het blijkt geen goede vraag te zijn, want zoals vaker het geval is, horen we dat ouders graag willen dat hun zoon later dokter wordt of advocaat. Prachtig natuurlijk, maar ook niet erg realistisch. Dat zeggen we ook en tegelijk zeggen we dat we met hen een langdurige relatie willen opbouwen, waarin misschien ooit ruimte is om naar dit soort beroepswensen te kijken.
Dan wordt er uitgebreid gesproken over de kinderen die te laat op school komen, soms meer dan een uur. Dat is erg storend in de groep en ongunstig voor hun leerprogramma. Hoe dit te verbeteren? Voorgesteld wordt om de ouders een kleine boete te laten betalen, omdat alleen zoiets effect heeft. Bijna ieder participeert in de discussie en uiteindelijk wordt gezocht naar een uitkomst waar ieder achter staat: als een kind binnen 1 maand 3 keer te laat komt, moet er 1 cedi (0,70 cent) worden betaald.
Aan het eind zegt een vader dat hij vindt dat de kinderen al veel leren, dat ze zelfs al in het Engels kunnen tellen. Tevreden gaat ieder naar huis, het is bijna zes uur, de schemer valt in.

In april gaat er op het Maurick College te Vught een lesmarathon georganiseerd worden met o.a. als doel geld op te halen voor de primaryschool.
De twee leerlingen die het organiseren vertellen hier meer over.
"Wij zijn Jasmine Hofland en Anouk Leijtens en zitten in 5VWO van het Maurick College te Vught.
Ook wij zijn op de hoogte gesteld van de situatie in de Derde Wereld landen. Via de moeder van Jasmine zijn wij in contact gekomen met stichting Akoma. Omdat wij ook graag iets willen betekenen voor deze stichting hebben we bedacht om een project op te zetten via onze school. Het geld is bedoeld voor de nieuwe primaryschool. Zo willen wij niet alleen geld inzamelen voor Akoma, maar zo willen wij ook jongeren kennis laten maken met de situatie in de Derde Wereld.
Ons idee is dan ook om een “24-uurs Lesmarathon” te organiseren. Omdat onze school een nogal grote omvang heeft, willen we ons met dit project richten op de 4e en 5e klas. Het idee is om leerlingen geld op te laten halen en zich te laten sponsoren om aan deze lesmarathon deel te mogen nemen. In die lesmarathon zullen 5e klassers lesgeven aan 4e klassers in bepaalde vakken. Ook zullen er verschillende cursussen worden gegeven die te maken hebben met de cultuur van Ghana.
We denken dat we iets geweldigs kunnen opzetten!
Leerlingen voor leerlingen vóór leerlingen dus!"

Wij zijn vanzelfsprekend erg blij met deze dubbele aandacht. Aandacht voor ons project én aandacht voor het leven in een derde wereldland. U hoort hier vast meer over!

Naar aanleiding van ons bezoek aan Ghana hebben wij een drietal verzoeken:

1. Door het vertrek van Lonneke zijn wij op zoek naar stagiaires van een Pabo (LIO stage) of vrijwilligers die ervaring hebben in onderwijs of voeling met de doelgroep. In ieder geval voor de duur van een half jaar, niet korter.
2. Marij wil in de nieuwe school graag een bibliotheek hebben. Hiervoor heeft zij Engelse leesboeken nodig. Mocht u ergens nog engelse leesboeken hebben liggen en u wilt ervan af. Wij houden ons
   aanbevolen.
3. Wij zijn ook op zoek naar afgedankt schoolmeubilair. Mocht u hier toevallig mee in aanraking komen, wij houden ons aanbevolen.
   

Voor deze drie oproepen kunt u contact opnemen met Franca de Vries tel: 070 8509504.

Kijk regelmatig op onze website! Alle 'nieuwtjes', verzoeken enzovoort worden daar steeds gepubliceerd.
Hier kunt u ook doorlinken naar de fotoboeken met de meest recente foto's van het bezoek aan Tamale en Kumbungu.

Stichting Akoma
Zwarte weg 41
8467 SG Vegelinsoord
Telefoon: 0648062719
Email: info@akomaghana.nl
www.akomaghana.nl
Gironummer: 3046879 tnv Stichting Akoma