Lotte van februari t/m juni 2010
Hierbij wat reflecties van Lotte (met haar toestemming) uit haar stageverslag.
"De fout die ik de eerste 2 maanden heb gemaakt is dat ik te hoge eisen stelde aan het onderwijs en de leerkrachten. Vanaf het begin ben ik bezig geweest om alles aan te pakken wat ik zag als ‘fout’ en dat te veranderen door iets te doen wat ik als ‘goed’ beschouwde. Als ik het onderwijs wilde verbeteren moet ik dat samen met de leerkrachten doen en niet alleen."
"Wat ik wel behaald heb is:
● de leerkrachten hebben gemerkt dat klassikaal opdreunen niet hetzelfde is als een stof herhalen,
● madam Hawa heeft geleerd dat je veel sneller merkt of een kind iets weet als je het kind alleen laat spreken en niet alle kinderen tegelijk laat schreeuwen,
● dat je best mag uitleggen wat je in het Engels zegt. Als je Engels praat mag je best Dagbani erbij gebruiken,
● leerlingen mogen uitgedaagd worden om Engels te gebruiken."

"Jeetje wat is het moeilijk om leerkrachten ergens in te begeleiden wat ze nog nooit zelf hebben gedaan of ervaren. De leerkrachten hier in Ghana hebben nog nooit gehoord van kinderen die in hoeken spelen, laat staan dat ze daar in begeleid worden.
Madam Hawa heeft een beetje een houding van: als die kinderen spelen, dan spelen ze en hebben ze mij niet meer nodig. Daar zit natuurlijk ook wel wat in. Maar dat is geen reden om ze niet meer in de gaten te houden en in te grijpen als het fout gaat.
Als ik madam Hawa ideeën aanreik om het spel van de leerlingen aan te passen doet ze er niets mee. Al haar aandacht gaat naar de leerlingen die een werkje moeten maken. Daar zit ze er boven op dat alle leerlingen het zelfde werkje maken als het voorbeeld en er is geen kind dat met een schaar aan het experimenteren is."
______________________________________________________________________________________
Anekdotes van Micha van september 2009 tot januari 2010
-Ik droeg vaak bolero's, vooral toen de hamatan een beetje begon. Mijn groep 1 vond dit een heel raar kledingstuk, ze zeiden tegen Madam Keren: 'Kijk madam Micha heeft een halve trui aan, het is veel te klein.'En ik maar proberen te vertellen dat dit een zeer modern kleding stuk is in ons land.
- In het begin was het voor vele kleuters van groep 1 erg wennen om naar school te gaan. Door je vader en moeder af worden gezet en ze een hele morgen niet weer zien. Dit zorgt voor veel tranen, na de eerste grote huilbui draaien de kleuters zich om, om zo toch naar de ingang van de school te lopen. Staat daar een blanke juf Micha, dit zorgt natuurlijk voor de tweede huilbui.
- Na een paar uur gingen we met z'n allen naar buiten. De tweeling hadden het de hele morgen heel moeilijk met naar school gaan, wilden graag na papa. Toch kon ik ze overhalen om mee naar buiten te gaan, het eerste wat ze zagen was een jongen op een fiets. Ze moesten weer heel hard huilen, helaas verstond ik ze niet. Ik heb Keren toen opgehaald, wat bleek ze zagen dezelfde fiets als hun vader! De heimwee werd toen ondraaglijk. Na verloop van tijd was iedereen gewend en hebben we een leuke periode gehad!
- Op een gegeven moment werd er tijdens de pauze met stenen gegooid, dit werd ten strengste verboden. Toch kon een kleuter van groep 2 het niet laten, maar helaas hij gooide het naar mijn hoofd ( Micha). Dit deed natuurlijk best zeer! Keren en ik dit samen met de groep bespreken. Iedereen vond dit wel een hele interessante situatie, want een Madam met een steen gooien is wel heel erg. Er instond een discussie want de steen kwam heel hard aan, maar Madam Micha had geen rood bloed. Dit kon natuurlijk niet, dus de kleuters dachten dat witte mensen ook wit bloed hadden.  Leg dit maar uit aan ongeveer 20 Ghaneze kleuters, want ik had alleen een bult en geen bloed.
______________________________________________________________________________________ Verslagen van vrijwilligster Lonneke over het reilen en zeilen van de kleuterklas
9-12-2008
De bouw van de school is in volle gang, ik neem geregeld even een kijkje. Ik kijk er echt naar uit dat de school klaar is. Ik wil zo graag mijn eigen lokaal verven en inrichten. Dan kunnen Mary (de Ghanese onderwijzeres) en ik ons eigen klaslokaal maken.
Mary is een fijne collega, ik kan het tijdens het werken goed met haar vinden, maar ook de uurtjes na school ga ik goed met haar om. In het begin stelde ze zich wat afhankelijk op, maar door mijn 2 weekse afwezigheid door omstandigheden, heb ik haar zien groeien. Ze neemt nu meer eigen initiatieven en ze pakt dingen zelf op. We hebben een beetje de taken verdeeld, zo zet zij in de ochtend alles klaar. Want elke dag moeten we de kerk weer leegruimen. En ik bereid in de middag de lessen voor en ik hou alles bij op de computer, zodat de volgende vrijwilliger het zo over kan nemen.
Over de kinderen
We hebben inmiddels 29 kinderen, en ik heb besloten de deuren te sluiten. Ik werd een beetje moe van het steeds weer op niveau nul beginnen en steeds weer de regels opnieuw uit leggen. Ik heb leerlingen van 3-5 jaar in mijn klas, de 3 jarige heb ik geprobeerd te verwijderen, maar volgens Timothy (broer van Zak) was het niet mogelijk. In het begin heb ik wel even moeite gehad met het leeftijdsverschil, inmiddels heb ik er mee leren om te gaan. Ik heb inmiddels de klas verdeeld in niveau groepjes, zodat we de trage leerlingen apart extra les kunnen geven.
De kinderen zijn inmiddels gewend dat ik naast Mary voor de klas staat. Ze komen nu naar me toe, en stellen me ook vragen. Ik begin dagbani (de daar gesproken taal) al wat te begrijpen. Ik heet geen salaminka (blanke) meer, maar teacher Lonica. Ik word dagelijks begroet met mooie glimlachen, en soms met een knuffel of ze pakken mijn hand vast.
We hebben dagen dat het goed gaat, maar soms ook dagen dat het moeizaam gaat. Voor mij is dan de taal een dilemma.
Ik kan heel erg genieten van het leerproces van de kinderen. Ze zijn inmiddels in staat om zelfstandig te spelen, zonder dat ik ze overal vandaan moet trekken. Iedereen is inmiddels in staat om een puzzel zelfstandig te maken. Tijdens het voorlezen zie je ze steeds meer concentratie tonen, en de vragen die Mary achteraf stelt kunnen ze ook beantwoorden. Ook in spel zie je ze groeien, eindelijk leren ze simpele spelletje op te pakken. Zingen is echt hun favoriet, ze vinden dat zo heerlijk. Ze pakken de liedjes dan ook heel snel op. In slaap vallen tijdens de les gebeurt steeds minder, ze laten staan als ze de neiging hebben om in slaap te vallen helpt.
Ik ben gewoon trots op ze! En ik ga dan ook gewoon lekker door met genieten van hun leerproces!
27-10-2008
De deuren van de John Memorial primary school zijn maandag 13 oktober geopend. In de kerk van pastor David hebben we 5 ronden tafels geplaatst en 30 stoelen. Mary (Ghanese onderwijzeres) en Lonneke geven les aan 4-5 jarige kinderen.
De eerste dag kwamen er 23 kinderen, en de gehele week zijn er geen kinderen meer bij gekomen. Maar geen zorgen, er zijn nog genoeg kinderen van 4-5 jaar die graag naar school komen.
De eerste dag hadden we een moeilijke start, de kinderen in Ghana zijn qua ontwikkeling minder ver dan een 4-5 jarig kind in Nederland. Ik heb de eerste week dan ook voornamelijk geobserveerd en gewoon dingen uitgeprobeerd.
De eerste maand staat het thema kleuren centraal, en daar om heen doen we allerlei activiteiten. Maar de kinderen hebben ook de mogelijkheid om vrij te spelen.
De eerste dagen stuitten we voornamelijk tegen problemen op zoals het niet willen naar school of huilende kinderen. We hadden daar onze handen vol aan. Maar na enkele dagen veranderde dit gedrag en zag je de kinderen veranderen. Je ziet ze nu inmiddels lachen en ze doen goed mee.
In de eerste weken gaan we ze naast het leren van kleuren, ook aanleren om vrij te spelen, zonder rond te lopen of al te veel herrie te maken, we leren ze netjes hun handen te wassen na het eten, ze één voor één hun stoel te brengen, ze leren te wachten etc. En elke dag zie je ze langzamerhand dingen oppakken en daar kan ik zo van genieten.